بهطور معمول افزایش سن ریسک ابتلا به بسیاری از مشکلات جسمی و روانی را دوچندان میکند و انواع بیماریهای تیروئید در سالمندان نیز از این قاعده مستثنی نیستند. شایعترین عارضهی مرتبط با این غده در افراد بالای ۶۵ سال کمکاری تیروئید است، اما خود این اختلال میتواند از عوارض مشکلاتی همچون تیروئیدیت هاشیموتو یا سرطان تیروئید باشد. در مقابل دربارهی پرکاری این غده نیز میتوان به بیماری گریوز مشکوک بود. با اینهمه عارضههای دیگری نیز وجود دارند که ممکن است گریبانگیر این غدهی دولبی شوند و افراد سالخورده را بهسوی تجربههایی ناخوشایند و دردناک سوق دهند که از بین آنها میتوان به گواتر و ندولهای تیروئیدی اشاره کرد.
پرکاری تیروئید (تیروئید بیش از حد فعال) زمانی اتفاق می افتد که غده تیروئید مقدار زیادی هورمون تیروکسین تولید کند. پرکاری تیروئید می تواند متابولیسم بدن را تسریع کرده ، باعث لاغری ناخواسته و ضربان سریع یا نامنظم قلب شود.
چندین روش درمانی برای پرکاری تیروئید در دسترس است. پزشکان از داروهای ضد تیروئید و ید رادیواکتیو برای کاهش سرعت تولید هورمون های تیروئید استفاده می کنند. گاهی اوقات ، درمان پرکاری تیروئید شامل جراحی برای برداشتن تمام یا بخشی از غده تیروئید است.
اگرچه پرکاری تیروئید در صورت نادیده گرفتن آن می تواند جدی باشد ، اما بیشتر افراد پس از تشخیص و درمان پرکاری تیروئید به خوبی پاسخ می دهند.
پرکاری تیروئید ممکن است علایمی مشابه علایم بیماری های دیگر داشته باشد ، که می تواند تشخیص را برای پزشک دشوار کند. همچنین می تواند باعث ایجاد طیف گسترده ای از علائم و نشانه ها شود ، از جمله:
کمکاری تیروئید در بیماران بالای 60 سال بسیار شایع است و با افزایش سن به طور پیوسته افزایش مییابد. از هر 4 بیمار در خانههای سالمندان یک نفر ممکن است کمکاری تیروئید تشخیص داده نشده داشته باشد. برخلاف علائم پرکاری تیروئید، علائم کم کاری تیروئید در همه بیماران بسیار غیراختصاصی است، حتی در بیماران مسن. همانند پرکاری تیروئید، فراوانی علائم متعدد در بیمار مسن کاهش مییابد. به عنوان مثال، از دست دادن حافظه یا کاهش عملکرد شناختی، که اغلب به افزایش سن نسبت داده میشود، ممکن است تنها علائم کمکاری تیروئید باشد. علائم و نشانههای کم کاری تیروئید ممکن است شامل افزایش وزن، خواب آلودگی، خشکی پوست و یبوست باشد، اما عدم وجود این علائم تشخیص را رد نمیکند. برای تشخیص این بیماری در فرد مسن، لازم است پزشک معالج به اختلال تیروئیدی مشکوک شود. سرنخهای احتمال کمکاری تیروئید عبارتند از:
هایپرتیروئیدیسمی که نادیده گرفته شود بهزودی سالمند را دچار تبعاتی جدی خواهد کرد. برای نمونه میتوان به تأثیر پرکاری تیروئید در سن بالا روی متابولیسم استخوان اشاره کرد. درحالیکه چرخهی از بین رفتن بافت قدیمی و ساخت بافت جدید استخوانی بهطور دائم در بدن در جریان است، پرکاری غدهی تیروئید میتواند در روند جذب کلسیم اختلال ایجاد کند، این چرخه را از تعادل خارج نماید و استخوانها را بهسوی نرمی و شکنندگی سوق دهد. اینچنین است که پوکی استخوان در افراد مسن – بهخصوص در زنان که یائسگی را پشتسر گذاشتهاند – به یکی از عوارض مهم پرکاری تیروئید تبدیل میشود. البته اختلال تیروئید پرکار باز هم قادر است تبعات بسیار جدیتری را به سالمند تحمیل کند و حتی زندگی او را بهخطر بیندازد. در ادامه به این عوارض پرداخته خواهد شد.
درمان قطعی تیروئید پرکار در سنین بالا کمی چالشبرانگیزتر است، زیرا علاوهبر اینکه این عارضه بهوجودآورندهی برخی مشکلات قلبی و عروقیست، بسیاری از سالمندان خود با بیماریهای قلبی، ریوی و از این قبیل بیماریها دست در گریباناند. بر همین اساس، اولین اقدام برای معالجهی تیروئید پرکار در افراد مسن تجویز داروهای ضد تیروئیدی نظیر متی مازول است تا از شدت عملکرد این غده کاسته شود.
بهطور معمول همزمان با مصرف این داروها وضعیت قلب سالمند هم تحت کنترل خواهد بود و از بتابلاکرها برای خنثیسازی اثرات افزایش هورمونهای تیروئیدی در خون – همچون تپش قلب و لرزش دستها – استفاده میشود. درنهایت وقتی سطح این هورمونها در محدودهی طبیعی قرار گرفت، دربارهی ادامهی درمان با ید رادیواکتیو تصمیمگیری خواهد شد. جراحی برداشتن تیروئید از دیگر راههای معالجهی هایپرتیروئیدیسم است، اما تا زمانی که سالمند به سرطان تیروئید یا بزرگ شدن گواتر که موجب فشار میشود مبتلا نباشد، برای درمان بهسراغ این روش نمیروند، چراکه ریسک عمل در افراد مسن بالاست.
اختلالات تیروئید محدودیت سنی ندارند. در واقع کمکاری تیروئید به وضوح در افراد مسن شایعتر از بزرگسالان جوان است. علیرغم افزایش فراوانی اختلالات تیروئید در افراد مسن، پزشکان برای تشخیص این بیماری لازم است به اختلالات تیروئید مشکوک شوند. زیرا اختلالات تیروئید اغلب به صورت اختلال در سیستم دیگری در بدن ظاهر میشوند. اختلالات تیروئید در افراد مسن نیاز به توجه ویژه به درمان تدریجی و دقیق دارند. در این اختلالات پیگیری مادامالعمر مورد نیاز است.
وبلاگ نگهداری از سالمند و کودک
